1
ستاد ویژه توسعه فناوری نانو Iran Nanotechnology Initiative Council بستن
  • ستاد ویژه توسعه فناوری نانو

  • بانک اطلاعات شاخص های فناوری نانو

  • سایت جشنواره فناوری نانو

  • سیستم جامع آموزش فناوری نانو

  • شبکه آزمایشگاهی فناوری نانو

  • موسسه خدمات فناوری تا بازار

  • کمیته استانداردسازی فناوری نانو

  • پایگاه اشتغال فناوری نانو

  • کمیته نانو فناوری وزارت بهداشت

  • جشنواره برترین ها

  • مجمع بین المللی اقتصاد نانو

  • اکو نانو

  • پایگاه اطلاع رسانی محصولات فناوری نانو ایران

  • شبکه ایمنی نانو

  • همایش ایمنی در نانو

  • گالری چند رسانه ای نانو

  • تجهیزات فناوری نانو

  • صنعت و بازار

  • باشگاه نانو

جذب مؤثر کربن دی اکسید توسط نانو جاذب ها

افراد مقاله : ‌ نویسنده اول - مهتاب پیروزمند

موضوع : علم و پژوهش کلمات کلیدی : نانوجاذب - مواد نانو متخلخل - دی اکسید کربن تاریخ مقاله : 1396/02/23 تعداد بازدید : 832

افزایش مصرف انرژی همراه با افزایش جمعیت و فعالیت های صنعتی بشر بعد از انقلاب صنعتی، سبب افزایش مصرف سوخت های فسیلی شده است. دی اکسید کربن ناشی از سوخت های فسیلی بیشترین تأثیر را بر تولید گازهای گلخانه ای و گرم شدن کره ی زمین دارد. جذب CO2 نشر شده در اتمسفر، مهمترین روش برای کاهش کربن دی اکسید موجود در هواست. آمین ها مهمترین جاذب برای به دام انداختن CO2 محسوب می شوند، اما ایجاد محصولات آلاینده محیط زیست درصورت به کارگیریِ حلال های آمینی و عدم امکان بازیافت و استفاده مجدد از آمین ها پژوهشگران را بر آن داشته تا آن ها را بر روی جاذب های جامد تثبیت کنند. از این میان، جاذب های نانوساختار از جمله ترکیبات مزومتخلخل بر پایه سیلیس، چارچوب های فلز-آلی، نانولوله ها و نانو کره ها به دلیل مساحت سطح بالاتر و پایداری بیشتر، توجه زیادی را به خود جلب کرده اند.

 

 

1-     مقدمه

یکی از مهمترین نیازهای بشری نیاز به هوای پاک است. افزایش جمعیت و فعالیت‌های صنعتیِ بشر بعد از انقلاب صنعتی، سبب افزایش مصرف سوخت‌های فسیلی شده است. احتراق سوخت‌های فسیلی، حجم عظیمی از آلاینده‌های گازی و غبارهای جامد مانند کربن دی اکسید، اکسیدهای گوگرد و نیتروژن را به محیط زیست وارد می‌کند. بخش اصلی گازهای گلخانه‌ای کربن دی اکسید است که افزایش آن سبب افزایش گرم شدن زمین می‌گردد. با آغاز انقلاب صنعتی از سال 1850 به طور متوسط غلظت CO2 ازppm 280 تا ppm380 افزایش یافته است که نتیجه آن افزایش دمای زمین در حدود 6/0 تا 1 درجه سانتیگراد است. دی‌اکسید کربن علاوه‌بر افزایش دمای کره زمین، در مناطق سرد در گیاهان منجمد و موجب کاهش استحکام آن‌ها می‌شود. برای کاهش انتشار CO2 در اتمسفر چندین روش مورد استفاده قرار می‌گیرد: 1) کاهش به‌کارگیری منابعی که CO2 تولید می‌کنند: این روش بهبود الگوهای مصرف مانند جایگزینی سوخت‌های فسیلی با سوخت‌های پاک مانند هیدروژن و به‌کارگیری منابع زیستی تجدیدپذیر را شامل می‌شود. 2) ذخیره‌سازی CO2 نشر شده در اتمسفر: یک رویکرد برای ذخیره‌سازی CO2، استفاده از مکان‌های مناسب مانند اقیانوس‌ها، سفره‌های زیرزمینی و انبارهاست. ذخیره‌سازی در اقیانوس‌ها سبب کاهش pH آب می‌شود. CO2 پس از حل شدن در آب، می‌تواند به طور مستقیم با کلسیم و منیزیم آب وارد واکنش شده و کلسیم کربنات تشکیل دهد. 3) جذب CO2 نشر شده در اتمسفر: چندین تکنیک برای جذب CO2 به‌کار می‌رود؛ جداسازی غشایی، جذب به‌وسیله‌ی حلال‌هایی مانند حلال‌های آمینی و مایعات یونی و جذب به‌وسیله‌ی جاذب‌های جامد (شکل 1).

جداسازی غشایی، یک روش امیدبخش و روبه رشد برای جدا کردن CO2 از سایر گازهاست [2]. در نیروگاه‌های تولید برق و کارخانه‌های بزرگ که غلظت کربن دی‌اکسید تولید شده در آن‌ها زیاد است، از غشاها برای جذب CO2 استفاده می‌شود. این فناوری دوستدار محیط زیست و ارزان قیمت است و انرژی کمی نیاز دارد. مواد تشکیل دهنده‌ی این غشاها می‌تواند مواد معدنی مانند (سرامیک، اکسید فلزی، غربال مولکولی) و مواد آلی مانند (پلی سولفون، پلی آمید، پلی ایمید) باشد. در طراحی غشاها دو فاکتور انتخابگری غشا و قابلیت نفوذ اهمیت زیادی دارد. انتخابگری غشاها به اندازه‌ی مولکول گازی جداشونده و نیز چگالی گاز مورد نظر وابسته است، به علاوه غشاهای طراحی شده باید از استحکام کافی و طول عمر زیاد برخوردار باشند. از اینرو در سال‌های اخیر غشاهای کامپوزیتیِ شامل یک لایه با نفوذپذیری بالا بر روی یک پایه متخلخل، به طور قابل ملاحظه‌ای افزایش یافته‌اند که کارایی و پایداری آن‌ها بیشتر از غشاهایِ متداول است [4و3].

جذب به‌وسیله‌ی ذرات آمینی قرار گرفته در حلال یک فناوری شناخته شده برای جذب CO2 تولید شده از سوخت‌های گازی است که به طور گسترده در صنایع مختلف و در مقادیر زیاد مصرف می‌شود. مهمترین ماده صنعتی که برای این منظور مورد استفاده قرار می‌گیرد، مونو اتانول آمین است که در مقایسه با آمین‌هایی مانند 2- آمینو 2- متیل پروپانول، آمین‌های نوع دوم نظیر دی اتانول آمین و آمین‌های نوع سوم نظیر متیل دی اتانول آمین، سرعت واکنشگری زیاد و ظرفیت جذب بالایی برای تسخیر CO2 از خود نشان می‌دهد. بسیاری از مایعات یونی دارای قابلیت انحلال و همچنین انتخابگری گاز دی اکسیدکربن را در یک مخلوط گازی هستند. به‌علاوه این مایعات در مقایسه با سایر حلال‌ها از پایداری شیمیایی و حرارتی بالاتری برخوردارند بنابراین یک جایگزین بالقوه برای آمین‌های آبی محلول، جهت جذب CO2 محسوب می‌شوند. در تازه‌ترین تحقیق انجام شده، از یک سری از مایعات یونی برپایه اوره در فرایند جذب گربن دی اکسید استفاده شده است که بدون نیاز به کمک کاتالیزگر و حلال آلی تهیه می‌شودند [5].

مشکلاتی که در به‌کارگیری تکنیک اول و دوم وجود دارد، از جمله رسوب ذرات بر سطح غشاهای جاذب، صرف انرژی بالا و ایجاد محصولات مخرب درصورت به‌کارگیریِ حلال‌های آمینی، گران‌قیمت بودن مایعات یونی و بالا بودن هزینه آماده‌سازی آن‌ها سبب شده است توجه زیادی به جذب CO2 روی جاذب‌های جامد به‌ویژه جاذب‌های با مساحت سطح بالا متمرکز شود. از اینرو در سال‌های اخیر از مواد در اندازه نانو به واسطه مساحت سطح بیشتر در این فرایند استفاده می‌شود.

 

2-     ترکیبات نانو متخلخل عامل دار شده با آمین

در حال حاضر جداسازی CO2 به‌وسیله فرایند جذب بر پایه آمین در فاز مایع انجام می‌شود؛ زیرا آمین‌ها ظرفیت جذب CO2 بالایی دارند و واکنش آن‌ها با کربن دی اکسید یک واکنش سریع و برگشت‌پذیر است. در این فرایند از آلکانول آمین‌ها مانند مونو اتانول آمین، که 50 سال است در صنعت به‌کار می‌رود، به عنوان حلال استفاده می‌شود. در طول فرایند جذب، مولکول‌های آمین در محلول‌های آبی با CO2 واکنش می‌دهند تا ترکیبات محلول تشکیل دهند. اشکال اصلی این روش صرف انرژی بالا برای تولید مجدد محلول آلکانوآمین‌ها (و بازیابی CO2) است؛ بنابراین اگر جاذب‌های جامد استفاده شود، امکان بازیافت و استفاده مجدد وجود دارد. از اینرو در دهه اخیر جهت به دام انداختن کربن دی اکسید، انواع مختلفی از مواد نانو متخلخل با آمین عامل دار می‌شوند، تا علاوه‌بر افزایش ظرفیت جذب به دلیل مساحت سطح بالای نانومواد، جاذبِ حاوی آمین قابل بازیابی نیز باشد. در این بخش آخرین دستاوردها در این زمینه به اختصار بررسی می‌شود [6]

2-1- میکرو متخلخل‌های عامل دار شده با آمین

مواد میکرومتخلخل نظیر زئولیت و کربن به طور گسترده‌ای برای جذب فیزیکی CO2 به‌کار می‌روند. زئولیت‌ها، آلومینوسیلیکات‌های متخلخل هستند که اندازه حفرات‌شان کمتر از 5 نانومتر است و به‌کارگیری آن‌ها به عنوان جاذب کربن دی اکسید بسیار متداول است. اندازه کوچک حفرات در زئولیت‌ها تنها محدودیت آن‌هاست. ازاینرو در سال‌های اخیر تلاش‌هایی برای رفع این نقص صورت گرفته است.

اخیراً یک گروه از پژوهشگران کره‌ای، زئولیت X با اندازه حفره در مقیاس مزو سنتز و پلی اتیلن ایمین را در آن کپسوله کردند (شکل 2). زئولیت سنتز شده دارای مساحت سطح بسیار بالایی در حدود m2/g 698 بود (مساحت سطح زئولیت‌ها عمدتاً m2/g 25 است). با این روش ظرفیت جذب به میزان قابل ملاحظه‌ای افزایش یافت و به      mmol/g 81/4 رسید که بالاترین ظرفیت جذب در میان جاذب‌های برپایه زئولیت است. این مقدار همچنین اندکی بیشتر از ظرفیت 1 bio-MOF-11 (mmol/g 06/4) و دو برابر کربن فعال (mmol/g 51/2) است. علاوه‌بر این، جاذب سنتز شده قابلیت بازیافت و استفاده مجدد بالایی دارد و پس از ده بار جذب و واجذب فقط 33/6% از ظرفیت جذب آن کاهش می‌یابد [7].

مواد کربن دار متخلخل مانندکربن فعال و غربال‌های مولکولی کربنی نیز در جذب CO2 به‌کار می‌روند. اگرچه برهمکنش ضعیف CO2 با سطح کربن بازیابی جاذب کربنی را افزایش می‌دهد، اما ظرفیت جذب را پایین می‌آورد. از اینرو سطوح کربنی با گروه‌های عاملی دارای نیتروژن از جمله آمین‌ها، عامل دار می‌شوند. در سال‌های اخیر جهت بهبود کارایی جاذب‌های کربنی، تلاش‌ها بر روی افزایش سطوح جذبی آن‌ها متمرکز شده است. در سال 2016 گروهی از پژوهشگران آمریکایی نانوکره‌های کربنی مزوحفره2 (MCNs) را با پلی اتیلن ایمین (PEI) به روش تلقیح فیزیکی و با اتیلن دی آمین به روش شیمیایی اصلاح کردند (شکل 3). جهت مقایسه، میکروذرات کربن مزوحفره نیز سنتز و با PEI عامل دار شدند [8]. نتایج این تحقیق نشان داد که نانوکره‌های کربنی به طور قابل ملاحظه‌ای CO2 بیشتری نسبت به میکروذرات جذب می‌کنند (mmol/g97/1 در مقابل 58/0). البته بررسی منابع نشان می‌دهد، برخی جاذب‌های جامد آمین دار شده ظرفیت جذب بالاتری نسبت به این جاذب جدید دارند. این امر به دلیل حجم کمتر حفره‌ها در نانوکره‌های کربنی است که سبب بارگذاری آمین کمتری در جاذب می‌شود.

2-2- مزومتخلخل‌های سیلیسی عامل دار شده با آمین

در سال‌های اخیر مزوحفره‌های سیلیسی نظیر 3 MCM-41، 4 SBA-15 و 5 HMS  به دلیل پایداری حرارتی بالا، داشتن ساختار پایدار، مساحت سطح بزرگ (مساحت سطح MCM-41 در حدود m2/g1500 و برای SBA-15، m2/g800 است)، هماهنگ بودن اندازه و حجم منافذ و زیست سازگاری کاربردهای گسترده‌ای پیدا کرده‌اند. از آنجا که مواد مزوحفره نسبت به میکروحفره‌هایی مانند زئولیت‌ها و زئوتایپ‌ها دارای مساحت‌ سطح بزرگتری هستند و قطر حفرات در آن‌ها قابل تنظیم و تغییر است. اخیراً جذب دی‌اکسیدکربن روی مزوحفره‌ها صورت می‌گیرد. بررسی‌ها نشان می‌دهد که مزوحفره‌های عامل‌دار شده با آمین‌ در مقایسه با خود آمین‌ها و مزوحفره‌های بدون آمین، جذب CO2 بالایی از خود نشان می‌دهند و در استفاده مجدد از آن‌ها برای واکنش‌های بعدی محدودیتی وجود ندارد؛ در ضمن پایداری آمین‌ها در اثر تثبیت روی مزوحفره‌ها افزایش می‌یابد. از آخرین پژوهش‌هایی که در این زمینه انجام شده سنتز نانولوله‌های سیلیسی مزومتخلخل6 (MSiNTs) است که PEI با روش تلقیح بر سطح آن‌ها نشانده شده است (شکل 4) [9]. ماده اولیه در واقع یک آلومینوسیلیکات طبیعی است که با تبدیل آن به نانولوله مزومتخلخل، مساحت سطح آن از m2/g 63 به 366 افزایش می‌یابد. نانوکامپوزیت سنتز شده کارایی خوبی در جذب CO2 در مدت زمان کوتاه دارد (mmol/g 75/2) و پس از ده بار استفاده، ظرفیت جذب آن تنها 3% کاهش می‌یابد. این دستاورد یک جاذب سازگار با محیط زیست، ارزان، با پایداری حرارتی و ظرفیت جذب بالا را برای مقاصد عملی معرفی کرده است.

2-3-ساختارهای نانو متخلخل بر پایه چارچوب‌های فلز-آلی عامل دار شده با آمین

چارچوب‌های فلز-آلی (MOFs) دسته‌ی جدیدی از ترکیبات نانو متخلخل هستند که به دلیل خواص جذب سطحی بی‌نظیر و مساحت سطح بالا، تبادل یون و خواص کاتالیزوری، توجه شیمیدانان را به خود جلب کرده‌اند. اکثر چارچوب‌های فلز-آلی در محدوده اندازه حفره مزومتخلخل و میکرومتخلخل قرار می‌گیرند. با آمین دار کردن این ترکیبات می‌توان از آن‌ها در فرایندهای کاتالیستی، جداسازی گازها و جذب CO2 استفاده کرد. البته با توجه به حفرات باریک این ساختارها، زنجیره پلی آمین باید کوتاه باشد. بررسی‌ها نشان داده است که مکان‌های جذب، گروه‌های بازی لوئیس آمین‌ها هستند و جذب بالا به دلیل این مکان‌ها و کانال‌های در اندازه نانو است. جدیدترین پژوهش در این زمینه به‌وسیله‌ی والتون و همکارانش در سال 2016 صورت گرفته است [10]. این گروه چارچوب فلز-آلی                 8 MIL-101 را سنتز و آن را با دو نوع آمین عامل‌دار کردند. در مرحله بعد از ترکیبات سنتز شده برای جذب مستقیم CO2 از هوا استفاده نمودند (شکل 5). ظرفیت جذب CO2 با این جاذب، ارتباط مستقیم با میزان آمین بارگذاری شده دارد و با مقدار 76/5 میلی مول آمین به ازای یک گرم MIL-101 میزان جذب به mmol CO2/g 8/2 می‌رسد.

2-4- نانولوله‌ها و نانوکره‌های سیلیسی عامل دار شده با آمین

تخریب نانوتیوب‌های کربنی وکاهش پایداری چارچوب‌های فلز-آلی در دماهای بالا، پژوهشگران را بر آن داشته است تا به دنبال جاذب‌های پایدارتری برای کاربردهای صنعتی باشند. در جدیدترین پژوهش انجام شده، نانولوله‌ها و نانوکره‌های سیلیسی با استفاده از یک سورفکتانت پلیمری سنتز و گروه‌های آمینو پروپیل به روش پسا سنتز، بر سطح آن‌ها پیوند زده شد (شکل 6) [11]. با این روش مساحت سطح نانولوله‌ها و نانوکره‌ها کاهش چندانی پیدا نمی‌کند و این امر کارایی این جاذب‌ها را بهبود می‌بخشد. ترکیبات سنتز شده جهت جذب CO2 در دمای C° 25 و C° 120 مورد آزمایش قرار گرفتند. ظرفیت جذب در این دو دما به ترتیب به حدود mmol/g 2/2 و 8/2 می‌رسد، در واقع با افزایش مقدار آمین میزان جذب افزایش می‌یابد. مزیت مهم این جاذب‌ها پایداری حرارتی است که به‌کارگیری آن‌ها را در دماهای بالا امکان‌پذیر می‌سازد.

به طور کلی به‌کارگیری این نانو جاذب‌های جامد هنوز در مراحل آزمایشگاهی است. در حال حاضر بیست و یک پروژه در جهان برای جذب و ذخیره کربن دی اکسید 8 (CCS) وجود دارد که 16 پروژه در کشورهای آمریکای شمالی به‌ویژه آمریکا در حال انجام است که آمین‌های مایع، جاذب‌های اصلی در این پروژه‌ها هستند. صنایع شیمیایی نظیر صنعت تولید آهن و فولاد، کارخانه فرآوری سوخت زیستی و نیروگاه‌های برق، اصلی‌ترین بخش‌هایی هستند که پروژه‌های جذب کربن در آن‌ها اجرا می‌شود. گرچه جذب کربن دی اکسید موجود در هوا روش خوبی برای کاهش گازهای گلخانه‌ای موجود در اتمسفر است، اما هزینه‌ی زیاد آن همیشه یکی از موانع انجام این کار بوده است. انجمن فیزیک آمریکا برآورد کرده است که جذب کربن دی اکسید هوا در مقیاس بزرگ به ازای هر تن ۶۰۰ دلار هزینه دارد [12]. بنابراین اگر بتوان برای CO2 جذب شده کاربرد ارزشمندی ارائه کرد، انجام پروژه‌ها صرفه اقتصادی بیشتری خواهند داشت. در سال‌های اخیر صنایع سنگین میتسوبیشی 9 (MHI) پروژه «بازیافت CO2 از خروجی واحدهای نیروگاهی» را به منظور کاهش انتشار آلاینده‌ها و در نتیجه کاهش دمای کره زمین به اجرا گذاشته است. این پروژه شامل جذب و جداسازی از خروجی نیروگاه و تزریق آن به میدان نفتی برای افزایش تولید نفت خام است. فناوری تثبیت کربن دی اکسیدِ MHI از حلال اختصاصیKS-1™ استفاده می‌کند، که مزیت اصلی آن خورندگی بسیار پایین در مقایسه با مونواتانول آمین است. این واحد بازیافت هم اکنون علاوه‌بر آمریکا در برزیل، مالزی و اسپانیا نیز به‌وسیله‌ی شرکت میتسوبیشی راه‌اندازی شده است.

طبق آمار متشر شده از انستیتو جهانیِ منابع طبیعی در سال 2015، ایران سالانه حدود 715 میلیون تن CO2 تولید می‌کند که تقریباً به طور کامل مربوط به نیروگاه‌های برق است، در حالی که براساس این آمار، پنج کشور ابتدای فهرست (چین، آمریکا، اتحادیه اروپا، هند، روسیه) در بخش‌های مختلف انرژی، کشاورزی، صنعت و غیره این میزان دی‌اکسیدکربن را تولید کرده‌اند. با این وجود پروژه‌های جذب و بازیافت کربن دی اکسید در ایران محدود است. پروژه بازیافت CO2 حاصل از محصولات احتراق نیروگاه بعثت از اولین طرح‌ها در این زمینه است. اجرای این پروژه با رویکردی کاملاً زیست‌محیطی به منظور کاهش گازهای گلخانه‌ای انجام گرفت که اجرای آن علاوه‌بر بعد زیست‌محیطی دارای مزیت اقتصادی بسیار بالایی نیز هست. دود دریافتی از واحدها با درجه حرارت 380 درجه سانتیگراد (دود خروجی از دودکش‌ها انرژی گرمایی را فراهم می‌کند) به‌وسیله‌ی لوله فولادی به برج شستشوی دود، برج‌ها، مبدل‌ها و ریبویلرها منتقل می‌گردد که تمامی CO2 حاصل از احتراق، جذب و به مایع تبدیل می‌شود. در طرحی مشابه با MHI نیز، دی اکسیدکربن از نیروگاه رامین اهواز گرفته و پس از تصفیه و خالص سازی، در میدان رامین که دارای نفت سنگین است، تزریق می‌شود. نیروگاه‌های برق کارزون، زرقان و فارس در اولویت‌های بعدی این طرح قرار دارند.

 

نتیجه‌‌‌‌‌‌گیری

احتراق سوخت‌های فسیلی حجم عظیمی از آلاینده‌های گازی به‌ویژه کربن دی اکسید را به محیط زیست وارد می‌کند. اصلی‌ترین روش به دام انداختن CO2، جذب به‌وسیله‌ی آمین است. جاذب‌های جامد عامل دار شده با آمین‌ها به دلیل امکان بازیافت و استفاده مجدد، پایداری بیشتر و آلایندگی کمتر، تقریباً به طور کامل جایگزین فناوری جذب در فاز مایع شده‌اند. به طور کلی به‌کار‌گیری جاذب‌هایی در اندازه نانو مانند MOFها، ترکیبات مزومتخلخل، نانولوله‌ها و نانوکره‌ها بر پایه سیلیس به‌واسطه مساحت سطح بیشتر، می‌تواند کارایی فرایند جذب CO2 را به میزان قابل ملاحظه‌ای بهبود بخشد. علاوه‌بر این ترکیبات پایداری بالایی داشته و امکان بازیافت و استفاده مجدد دارند. اما از این میان، چارچوب‌های فلز-آلی بالاترین و جاذب‌های میکرو متخلخل کمترین میزان جذب را نشان می‌دهند؛ مگر اینکه اندازه حفرات آن‌ها افزایش یابد. جاذب‌های بر پایه سیلیس (مزومتخلخل‌های سیلیسی، نانولوله‌ها و نانوکره‌های سیلیسی عامل دار شده با آمین) با وجود ظرفیت جذب متوسط، به دلیل آنکه ترکیبات دوستدار محیط زیست، ارزان و از نظر حرارتی پایدار هستند، از نظر صنعتی ارزش بالایی دارند. گرچه به نظر می‌رسد تجاری شدن این فناوری‌ها نیاز به بهینه سازی‌های بیشتر دارد.

 

مراجع

1. B Li, Y Duan, D Luebke, B Morreale, Appl. Energy, 102, 1439 (2013).

2. S Farrukh, FT Minhas, A Hussain, S Memon, MI Bhanger, M Mujahid, J. Appl. Polym. Sci. 131, 39985 (2014).

3. Y Li, S Wang, H Wu, R Guo, Ye Liu, Z Jiang, Z Tian, P Zhang, X Cao, B Wang, ACS Appl. Mater. Interfaces 6, 6654 (2014).

4. L Li, T Wang, Q Liu, Y Cao, J Qiu, Carbon 50, 5186 (2012).

5. M Liu, L Liang, X Li, X Gao, J Sun, Green Chem. 18, 2851 (2016).

6. C Chen, J Kim, WS Ahn, Korean J. Chem. Eng. 31, 1919 (2014).

7. TH Pham, B K Lee, J Kim, C-H Lee J. Taiwan Instit. Chem. Eng. 64, 220 (2016).

8. SH Chai, ZM Liu, K Huang, S Tan, S Dai, Ind. Eng. Chem. Res. 55, 7355 (2016).

9. M Niu, H Yang, X Zhang, Y Wang, A Tang, ACS Appl Mater Interfaces. 8, 17312 (2016).

10. LA Darunte, AD Oetomo, KS Walton, DS Sholl, CW Jones, ACS Sustainable Chem. Eng., 4, 5761 (2016).

11. C Gunathilake, AS Manchanda, P Ghimire, M Kruk, M Jaroniec, Environ. Sci. Nano, 3, 806 (2016).

12. "Direct Air Capture of CO2 with Chemicals". The American Physical Society. 2011-09-10.