1
ستاد ویژه توسعه فناوری نانو Iran Nanotechnology Innovation Council بستن
  • ستاد ویژه توسعه فناوری نانو

  • بانک اطلاعات شاخص های فناوری نانو

  • سایت جشنواره فناوری نانو

  • سیستم جامع آموزش فناوری نانو

  • شبکه آزمایشگاهی فناوری نانو

  • موسسه خدمات فناوری تا بازار

  • کمیته استانداردسازی فناوری نانو

  • پایگاه اشتغال فناوری نانو

  • کمیته نانو فناوری وزارت بهداشت

  • جشنواره برترین ها

  • مجمع بین المللی اقتصاد نانو

  • اکو نانو

  • پایگاه اطلاع رسانی محصولات فناوری نانو ایران

  • شبکه ایمنی نانو

  • همایش ایمنی در نانو

  • گالری چند رسانه ای نانو

  • تجهیزات فناوری نانو

  • صنعت و بازار

  • باشگاه نانو

پیشنهاد یک «استاندارد گزارش‌‌دهی علمی» برای پژوهش‌های نانوبیو

افراد مقاله : ‌ مترجم - زهرا اکرمی , مترجم - صادق قربان زاده

موضوع : آموزش و ترویج کلمات کلیدی : نانومواد مهندسی شده - نانوبیومواد تاریخ مقاله : 1398/04/22 تعداد بازدید : 259

مطالعه در زمینه‌ی تعاملات میان نانومواد مهندسی‌شده و سیستم‌های بیولوژیکی، نقش به‌سزایی در توسعه‌ی کاربردهای بیولوژیکی فناوری نانو و بهبود درک بنیادی ما از نقطه اشتراک نانو-بیو ایفا می‌کند. اما ادبیات منتشرشده از نظر روش های مشخصه‌یابی و جزئیاتی که در آزمایش‌ها گزارش می‌شود، یکدست نیست، و این مانعی مهم در پیشرفت این حوزه‌ی چند رشته‌ای به شمار می‌رود. در اینجا ما برای پژوهش‌های عملی در زمینۀ تعاملات نانو-بیو، یک "استاندارد حداقل اطلاعات" پیشنهاد کرده‌ایم. این استاندارد شامل موارد خاصی است که باید گزارش شوند و به سه دسته تقسیم می‌شوند: مشخصه‌یابی مواد، مشخصه‌یابی بیولوژیکی و جزئیات پروتکل آزمایش. هدف ما برای ارائه‌ی این استاندارد، بهبود تکرارپذیری، افزایش مقایسه‌های کمی مواد بیو-نانو و تسهیل فراتحلیل و مدل‌سازی رایانه‌ای است.

پیشرفت‌ها در حوزه‌ی مهندسی فناوری نانو منجر به افزایش علاقه به بررسی چگونگی تعاملات نانومواد با سیستم‌های بیولوژیکی شده است. دامنه‌‌ی پژوهش‌ها بسیار گسترده است و از فهم تعاملات بیولوژیکی بنیادین تا توسعه‌ی نانومواد برای کاربردهای خاص و ‌شناسایی سمیت ناخواستۀ محصولات جانبی مهندسی نانو را دربر می‌گیرد. شواهد نشان می‌دهد که مواد نانو و میکرو مقیاس در مقایسه با مواد مولکولی و توده‌ای، تعاملات بیولوژیکی منحصربفردی دارند. با این حال،  فقدان استانداردسازی در این حوزه‌ی پژوهشی، یک مانع اصلی برای مشخصه‌یابی، درک و درنهایت کنترل تعاملات نانو-بیو است. استانداردسازی، مقایسه‌ی مواد متفاوت و تعیین معیار کارایی و ارزیابی انتخاب‌های طراحانه را ممکن می‌سازد.

استانداردسازی نانومواد مسئله‌ی مهمی است که به موضوعات تجاری، دانشگاهی و اجتماعی بسیاری مرتبط است. سازمان بین‌المللی استانداردسازی، یک کمیته‌ی فنی فعال به‌منظور توسعه‌ی استانداردهای نو برای فناوری نانو (ISO/TC 229)  دارد. این کمیته در حوزه‌ی فناوری نانو بر دسته‌بندی و مشخصه‌یابی مواد متمرکز است؛ همچنین درکنار این تلاش‌ها‌ برای توسعه و هماهنگی در ارزیابی ایمنی، از دیدگاه بهداشت و محیط زیست نیز تلاش می‌کند. همچنین در شاخه‌ی نانوسم‌شناسی نیز به استانداردسازی نیازمندیم، که اهمیت آن در مقاله‌ی دیگری در مجلۀ Nature Nanotechnology  مشخص شد؛ مقاله ای با عنوان "پژوهش‌های اندکی نتایج پایداری ارائه کردند که ارزشمند است، اما مقایسه‌ی این مطالعات دشوار است چراکه اغلب از نانومواد مشخصه‌یابی نشده استفاده می‌کنند و آزمایش تحت شرایط آزمایشگاهی اختیاری انجام می‌شود." پیشنهادهایی از جانب عموم پژوهشگران در خصوص این مسائل مطرح شده  استکه شامل ارتقای استفاده از تکنیک‌های چندگانه‌ی مشخصه‌یابی، ارائه‌ی متمرکز سوالات پژوهش و مشخصه‌یابی مواد، متناسب با نوع خاصی از پژوهش است. علیرغم این تلاش‌های قابل تحسین، رسیدن به یک درک سطح بالاتر در حوزه‌ی پژوهش‌های نانو-بیو هنوز فراهم نیست.

استفاده از استانداردهای گزارش‌دهی، راهنماهای پژوهش و چک‌لیست‌ها بسیار مورد حمایت جوامع علمی قرار گرفته و به بهبود کیفیت پژوهش‌ها کمک کرده است. اکنون زمان آن رسیده که جامعه علمی نانو-بیو "استاندارد گزارش‌دهی" ارائه دهد تا ضمن افزایش کیفیت، امکان استفاده مجدد از پژوهش‌های منتشر شده را ممکن سازد. به این منظور، MIRIBEL[1] (حداقل اطلاعات گزارش شده در ادبیات آزمایشی نانو-بیو) را برای گزارش‌های منتشر شده از پژوهش‌های نانو-بیو پیشنهاد دادیم. MIRIBEL ادامه‌ی راه سنتی استانداردهای گزارش‌دهی با حداقل اطلاعات در حوزه‌های زیست و شیمی است و شامل اجزای خاصی است که به سه بخش تقسیم می‌شوند: مشخصه‌یابی مادی، مشخصه‌یابی بیولوژیکی و جزئیات پروتکل آزمایشی. ما پیشنهاد می‌کنیم در ارائۀ نتایج آزمایش‌های مربوط به تعاملات نانو-بیو به هر سه بخش پرداخته شود. هرچند بعضی از قسمت‌ها تنها مربوط به گزارش آزمایش‌های خاص (برای مثال در محیط کشت یا درون تنی) و مواد خاص (برای مثال موادی که برای حمل دارو و یا دارو رسانی هدفمند طراحی شده‌اند) هستند. برای هر قسمت از استاندارد MIRIBEL توجیهی ارائه شده است. شکل-1 بیانگر خلاصه‌ی این قسمت‌ها و اصول راهنما و منافع بالقوه‌ی آنهاست. جدول-1 لیستی از هر قسمت همراه با واحد اندازه‌گیری آن را نشان می‌دهد. همچنین ما چک لیست کامل‌تری ارائه دادیم که شامل جزئیات بیشتر قسمت‌های گزارش، در بخش اطلاعات تکمیلی است. این چک لیست به منظور استفاده در زمان نوشتن نسخه‌ی اولیه طراحی شده تا اطمینان حاصل شود هر قسمت به خوبی مورد بررسی قرار می‌گیرد. (این چک لیست در این آدرس قابل دسترس است (https: //doi. org/10.17605/OSF.IO/SMVTF) و هر پژوهشگر، مجله یا ناشری می‌تواند از آن استفاده کند. ما این بحث را با ارائه‌ی راهنمای کلی که شامل پیشنهادهایی در زمینه‌ی تقویت این شاخه با استفاده از این استاندارد است، و چشم‌اندازی برای بهبود گزارش‌دهی مطلوب در پژوهش‌های نانو-بیو به پایان می‎‌رسانیم.

استاندارد پیشنهادی MIRIBEL بر مبنای چهار اصل تنظیم شده است؛ اول، قابلیت استفاده‌ی مجدد: پژوهشگران باید بتوانند داده‌های جدید را با نتایج منتشر شده‌ی پیشین به روشی قابل اعتماد و منطقی مقایسه کنند. علاوه‌براین، نتایج منتشر شده باید به سادگی مورد تجزیه و تحلیل بیشتر قرار گیرند، چه اینکه فراتحلیل باشد یا مدل‌سازی رایانه‌ای. اخیرا برای فراتحلیل تحویل دارو به تومورها نیاز به ارتباط مستقیم با نویسندگان اصلی بود. دوم، سنجش کمی: شاخه‌ی نانوپزشکی با بیش از 50 فرمولاسیون تایید شده برای کاربرد درمانی و ده‌ها فرمولاسیون دیگر در آزمایشات درمانی، روز به روز کامل‌تر می‌شود. برای ادامه‌ی رشد علم، پژوهش‌ها و تحقیقات بنیادی نیازمند حرکت به سمت ارزیابی‌های کمی و معیاری و گریز از نتایج کیفی و غیرقاطع هستند. ما باید میزان درستی فرمولاسیون‌ها را بسنجیم، مواد جدید را با مواد قبلی مقایسه کنیم و تعریف پایه‌ای برای کارایی مشخص کنیم. سوم، عملی بودن: استانداری که ما پیشنهاد دادیم محدود به پارامترها و اندازه‌گیری‌هایی است که برای بیشتر گروه‌های پژوهشی که در حوزه‌ی نانو-بیو فعالیت می‌کنند قابل دسترس است. ما قسمت‌هایی که به تجهیزات بسیار تخصصی یا آزمایش‌هایی که تنها برای عده‌ی کمی از پژوهشگران قابل دسترسی است را پیشنهاد نمی‌دهیم. و چهارم، کیفیت: اطمینان از اینکه نتایج منتشر شده محکم، قابل اعتماد و قابل بازیابی هستند.

 

تعریف محدوده‌ی استاندارد حداقل اطلاعات
استانداردی که ما در اینجا پیشنهاد می‌دهیم تنها به اطلاعاتی مربوط است که باور داریم باید بخشی از پژوهش‌های منتشر شده در حوزه‌ی تعاملات نانو-بیو باشد. ما به چگونگی ارائه‌ی این اطلاعات اشاره‌ای نمی‌کنیم (برای مثال در قالب جدول، پایگاه داده، و/یا در یکی از قالب‌های پیشنهادی نانو-داده). هرچند ما این تلاش‌ها را تحسین می‌کنیم اما اتفاق نظر بر اینکه چه اطلاعاتی ارائه می‌شود، مستقل از چگونگی و کجا، باعث پیشرفت در این حوزه می‌شود. افزون‌براین، در اینجا چندین روش برای تعیین بسیاری از قسمت‌های مورد بحث قرار گرفته است. هرچند ما به تعدادی از روش‌های معمول مشخصه‌یابی اشاره می‌کنیم، قصدمان این نیست که پروتکل خاصی تعیین کنیم و درباره‌ی نقاط قوت آن‌ بحث کنیم. پیشتر پروتکل‌های آزمایشی خاصی پیشنهاد شده‌اند، برای مثال در سنتز و مشخصه‌یابی انواع مختلف نانومواد کلوئیدی غیرآلی، و در ارزیابی نانوداروهای پیشگیری سرطان. به‌علاوه، حتی الامکان، ما به دنبال افزایش حجم کار آزمایشی و مشخصه‌یابی موردنیاز این حوزه نیستیم. هرچند بسیاری از این قسمت‌ها مرتبا تعیین و محاسبه می‌شوند، به‌ندرت به‌طورکلی گزارش می‌‌شوند. درآخر، قصد ما این نیست که کارهای موجود ‌را نقد کنیم یا مسیر خاصی برای پژوهش‌های آینده پیشنهاد دهیم. نبود استاندارد و ثبات در گزارش‌های آزمایشگاهی مشکلی سیستماتیک در این حوزه است و کار خود ما نیز از این قاعده مستثنی نیست.

دسته‌بندی مواد به‌عنوان "نانو مهندسی‌شده" و "نانومواد" به تعاریفی از این واژه‌ها بستگی دارد که هنوز مورد بحث‌اند. یکی از گزینه‌ها این است که زمانی مواد را نانو مهندسی‌شده در نظر بگیریم که حداقل یک بعد در محدوده نانومقیاس داشته باشد (از 1 تا 100 نانومتر). هرچند راهنمای سازمان غذا و داروی آمریکا عنوان می‌کند که "ممکن است مواد یا محصول نهایی ویژگی یا پدیده‌ای مشابه با آنچه در ابعاد بیش از 1 تا 100 نانومتر دیده می‌شود از خود نشان دهند." بعید است تعاملات بیولوژیکی وابسته به اندازه،  کاملا با حدود ارائه شده ر تعاریف مطابق باشند، و در این نسخه‌، ما از کلمات نانو مهندسی‌شده، نانوماده و نانوذره به جای هم استفاده می‌کنیم و به‌طور گسترده به کل دسته‌ی این مواد اشاره می‌کنیم. به بیانی دیگر، ما از تعریف جامع آنچه نانومواد را شامل می‌شود حمایت می‌کنیم و این استانداردها را برای پژوهش‌های نانو-بیو پیشنهاد می‌کنیم که از موادی استفاده می‌کنند که مشمول این تعریف می‌شوند.

 

مشخصه‌یابی مواد
علیرغم پژوهش‌های قابل توجه، هنوز در زمینه‌ی ویژگی‌های نانومواد که بر پاسخ‌های بیولوژیکی تأثیر دارند سوال‌های بی‌پاسخ بسیار است. اهمیت ویژگی به آزمایش بیولوژیکی صورت گرفته بسیار بستگی دارد. هرچند، ویژگی‌های مادی متعددی شناخته شده‌اند که بر سیستم‌های بیولوژیکی زیادی تأثیر می‌گذارند.

سنتز و ترکیب. ترکیب نانومواد نقشی حیاتی در تعیین تعاملات بیولوژیکی آن ایفا می‌کند. هرچند، میزان مشخصه‌یابی مادی قابل اجرا تا حد زیادی به ماده‌ی درحال بررسی بستگی دارد. نیاز به ارائه‌ی جزئیات خاص ترکیبات بدون شک برای بعضی مواد محدودیت دارد، و برای مطالعه‌ی بهتر و دقیق‌تر کافی نیست. بنابراین، یک راه برای اطمینان از جزئیات دقیق ترکیب، فراهم کردن گام‌های با کیفیت و قابل ارزیابی مجدد برای سنتز است. مثال‌هایی انتخابی و کنترل‌شده از بهترین آزمایشات برای گزارش‌ سنتز و جزئیات روش تحقیق، اخیرا مستند‌سازی شده‌اند. علاوه‌براین، هر گام از سنتز که بسیار چالش‌برانگیز و حساس به نظر ‌آید باید مورد ملاحظه قرار گیرد. لازم است هر روش تصفیه‌ی به کار گرفته شده مشخص شود، چراکه حضور پسماند در مخلوط نانوذرات می‌تواند پاسخ بیولوژیکی را تغییر دهد.

اندازه، شکل و ابعاد. مسیرهای سلولی که می‌توانند مواد مهندسی شده را در واکنش دخیل کنند، و کارایی این مسیرها محدود به اندازه و شکل ماده است. به‌علاوه، اینکه کدامین بیومولکول‌ها به ماده جذب می‌شوند و سازگاری آن‌ها، متأثر از اندازه است. درون‌تنی، اندازه و شکل بر توزیع ارگان اثر می‌گذارد. بدن شامل فیلترهای فیزیکی و سلول‌هایی است که موادی با گستره‌ی اندازه مشخص انتخاب می‌کنند. برای ذرات کروی مشخص کردن قطر کافی است. برای ذرات در اشکال دیگر (مثلا میله‌ای) اندازه‌گیری تمام ابعاد الزامیست. باید به چگونگی تغییر اندازه‌ی نانوذره در تعامل با سیستم بیولوژیکی، برای مثال، به‌دلیل جذب دینامیک بیومولکول‌ها به سطح ذره، توجه داشت. افزون‌براین، برخلاف نانوذرات فلزی غیرآلی، که به‌طورکلی اندازه یکسانی در دو حالت "تر" و "خشک" دارند، انداره‌ی نانوذرات آلی خشک در مقایسه با حالت تر به شکل قابل توجهی تغییر می‌کند (برای مثال استفاده از میکروسکوپ الکترونی در مقابل پراکندگی نور دینامیکی). پروتکلی برای اندازه‌گیری اندازه و "نوع" اندازه‌ (برای مثال هندسی یا هیدرودینامیکی) نیز باید ارائه شود.

میزان پراکندگی اندازه ذرات و کلوخه شدن. به حداقل رساندن میزان پراکندگی اندازه ذرات و کلوخه شدن، چالش‌های اصلی در آماده‌سازی محلول‌های کلوئیدی نانومواد است. گزارش میانگین اندازه‌ برای ارزیابی پاسخ‌های بیولوژیکی کافی نیست: تفاوت میان ذرات با توزیع یکنواخت در اندازه‌ی 10 تا 990 نانومتر، با ذرات با گستره‌ی 495 تا 505 نانومتر را در نظر بگیرید. میانگین اندازه‌ی هردو سیستم 500 نانومتر است، اما تعاملات بیولوژیکی بسیار متفاوتی از خود نشان می‌دهند. بنابراین ارائه‌ی اطلاعات مشخصه‌یابیِ پراکندگی اندازه و میزان کلوخه شدن ذرات حیاتی است. جزئیات ارزیابی پراکندگی اندازه ذرات، شامل غلظت مواد درحال بررسی، پروتکل استفاده شده و تمام مراحل آماده‌سازی مانند فیلتراسیون، باید ارائه شود. جزئیات مایعی که برای ارزیابی اندازه مورد استفاده قرار گرفته نیز باید شرح داده شود، زیرا ممکن است واسطه‌هایی که از منظر بیولوژیکی مرتبط هستند منجر به تراکم شوند. اگر از تفسیر داده‌های پراکندگی نوری، مانند توزیع مبتنی بر تعداد، شدت یا حجم استفاده شده باید در گزارش مطرح شود.

پتانسیل زتا. تنوع در پاسخ‌های سلولی ناشی از بار سطحی، پدیده‌ای است که به‌خوبی بررسی شده است. علاوه‌براین بار سطحی در توزیع بیولوژیکی و تنوع بیومولکول‌های جذب شده در سطح نانوذره و همچنین به عنوان اصلی‌ترین عامل پایداری کلوییدی اثرگذار است. حتی اگر علامت و اندازه‌ی پتانسیل سطحی برای نانوذرات قابل تعیین باشد، تعیین بار سطحی از طریق آزمایش ساده نیست. عملا، به جای پتانسیل سطح، پتانسیل در فاصله مشخصی از سطح نانوذره که به ضخامت پوشش الکترواستاتیک مربوط است، تعیین می‌شود. "پتانسیل زتا" (پتانسیل الکتروکینتیک سوسپانسیون کلوئیدی) برای مواد تازه گزارش شده باید ارائه شود. از آنجائیکه پتانسیل زتا به محیط محلی بستگی دارد، جزئیات مایعی (به‌طور ایده‌آل مایعات) که برای تعیین پتانسیل زتا به‌کار می‌رود، شامل pH و غلظت الکترولیت زمینه باید گزارش شود.

چگالی (در کشت). چگالی نانومواد (جرم بر حجم) رفتار انحلالی را تغییر می‌دهد و می‌تواند تأثیر زیادی بر دوز سلولی نانومواد مهندسی‌شده حین آزمایش کشت سلولی داشته باشد. اثرات بیولوژیکی پایین‌دستی که به دوز بستگی دارند، چگالی را در آزمایشات کشت سلول، به پارامتر مهمی تبدیل می‌کنند. با اینکه مشخصه‌یابی دقیق چگالی همیشه ممکن نیست، به تازگی روش‌هایی توسعه یافته که توانایی ما را برای تخمین چگالی مواد ترکیبی بهبود بخشیده است. تخمین با دامنه‌ی کراندار نیز می‌تواند مورد استفاده قرار بگیرد.

بارگیری و رهایش دارو. بسیاری از سیستم‌های مدرن نانومواد برای حمل دارو طراحی شده‌اند. اگر ذره‌ی حامل در سیستم حمل حضور داشته باشد، مقدار دارویی که میتواند بارگیری شود یا بارگیری شده باید به صورت کمی گزارش شود. برای فرمولاسیون‌هایی که دارو "بار" نیست بلکه جزو اصلی و ذاتی است، مقدار ماده‌ی فعال باید گزارش شود. این مقدار می‌تواند به‌صورت درصدی از جرم یا مقدار دارو به ازای هر ذره ارائه شود. اگر ادعا درباره‌ی رهایش دارو یا پایداری آن به‌عنوان بخشی از فرمولاسیون ذره است، این ادعا باید سنجیده شود. رهایش دارو از نانومواد، عمدی یا غیرعمدی، نیاز به ملاحظات دقیق دارد.

هدف‌گیری. حوزه‌ی دیگری که مورد توجه بسیاری از مقالات قرارگرفته، طراحی مواد "هدفمند" برای تعیین میل ترکیبی با بافت‌ها یا سلول‌های خاص است. یکی از روش‌ها برای انجام این کار از طریق اتصال لیگاند هدفمند به سطح ذره است که کارایی آن به مقدار لیگاند و روش اتصال بستگی دارد. دیگر روش‌ها برای هدف‌گیری به ویژگی‌های فیزیکوشیمیایی مواد بستگی دارد. اگر حامل به‌منظور هدف‌گیری از طریق افزودن لیگاند طراحی شده باشد، مقدار لیگاند متصل به حامل باید گزارش شود. این امر به ویژه موجب پرسش‌هایی شده: آیا نانوپزشکی "مشکل رسانش" دارد؟ آیا هدف‌گیری باید هدف و ماموریت ما باشد؟ و چگونه عملکرد نانومواد هدف با درمان‌های هدف که در پزشکی مورد استفاده قرار می‌گیرد قابل مقایسه است؟ بهینه‌سازی عملکرد هدف‌گیری پیچیده است و به درستی فهمیده نشده ⎼ تحلیل اخیر نشان داده که تنها 3.5 % از پروتئین‌هایی که به سطح ذره چسبیده بودند جهتی مناسب برای تشخیص هدف داشتند، و افزایش غلظت آنتی‌بادی روی سطح ذره می‌تواند هدف‌گیری را کاهش دهد. با این حساب نتایج ضعیف مشاهده شده در سال‌های 2005 تا 2015 در زمینه‌ی هدف‌گیری تومور ممکن است ناشی از مشکلات عملی باشد تا مشکلات بنیادی. خوشبختانه گزارش‌های اخیر روش‌های تشخیص رفتار اتصالی گیرنده به نانوذرات در سطح مولکولی را توضیح داده‌اند. با پیشرفت روش‌های بیشتر، توصیفات بیولوژیکی منطقی‌تر و کامل‌تر نانوذرات (برای مثال از نظر تعداد یا چگالی لیگاندهای زیست-کاربرد موجود روی نانوذره) آسان‌تر به‌دست می‌آید. هرچند این فناوری‌های نوظهور همچنان جدید و خارج از توانایی بسیاری از گروه‌های پژوهشی هستند. بنابراین، درحال‌حاضر، وقتی گزارشی از حامل طراحی‌شده برای هدف‌گیری ارائه می‌شود، می‌بایست چند ارزیابی (شبه) کمی از اینکه سیستم میل ترکیبی و اختصاصیت برای هدف خود را دارا است در گزارش دهی ذکر شود. همان طور که در پژوهش‌ها مشاهده می‌شود آزمون‌های مولکولی در حال گسترش اند؛ ما معتقدیم که این آزمون‌ها می‌بایست در فهرست ضروریات گزارش‌دهی پژوهش‌های آینده قرار گیرند.

برچسب‌گذاری. نانومواد به‌منظور دنبال کردن تعاملات بیولوژیکی‌شان اغلب برچسب‌گذاری می‌شوند. گزینه‌ها معمولا شامل پروب‌های فلوئورسانت، برچسب‌گذاری رادیویی، عامل کنتراست‌زا MRI یا ترکیبی از تمام این رویکردها است. در بعضی مواد، خود نانوماده به‌عنوان "برچسب" عمل می‌کند. صرف‌نظر از روش برچسب‌گذاری، شدت برچسب‌گذاری در هر ذره باید گزارش شود. به‌منظور تعیین اینکه آیا و چگونه شدت برچسب‌گذاری درطول آزمایش تغییر می‌کند، می‌بایست کنترل مناسب اعمال شود. این امر ممکن است به دلیل جدا شدن برچسب از حامل، و همچنین تغییرات مربوط به محیط اتفاق بیفتد (برای مثال pH و بیومولکول‌ها روی فلوئورسانت اثر می‌گذارند). به‌علاوه، باید توجه داشت که آیا خود برچسب پاسخ بیولوژیکی به نانومواد را تغییر می‌دهد؟ اگر ابزاری یکسان برای اندازه‌گیری نانومواد به تنهایی و در آزمایش بیولوژیکی استفاده می‌شود، مطلوب است گزارش شدت برچسب‌گذاری در واحد‌های دلخواه ارائه شود. در غیر اینصورت، شدت برچسب‌گذاری ذرات باید در واحدهای مشخص (برای مثال مولکول‌هایی معادل فلوروکروم‌های انحلال‌پذیر) گزارش شود. شدت در هر ذره باید حتی‌الامکان نزدیک به اندازه‌گیری‌های آزمایشگاهی سنجیده شود (فلوسایتومتری را به‌عنوان مثال در نظر بگیرید، ذرات خالی به تنهایی و سلول‌های متصل به ذرات باید در یک دوز اندازه‌گیری شوند) ، یا با تخمین و تلورانس خطا ارائه شود.

تعریف و اندازه‌گیری ویژگی‌های مستقل متنوع. الزامات مشخصه‌یابی که در بالا عنوان کردیم استاندارد حداقل اطلاعات هستند. به این معنا که هر چند ما معتقدیم ارائه‌ی اطلاعات خواسته شده ضروری است، ممکن است این اطلاعات برای تحقیقات خاص ناکافی باشد. بسیاری از خواص فیزیکوشیمیایی دیگر هستند که مورد توجه علاقه‌مندان قرار گرفته‌اند و بر پاسخ‌های بیولوژیکی تأثیر می‌گذارند؛ بررسی دقیق چنین خواصی بخش اعظم پژوهش را به خود اختصاص می‌دهد. پژوهشگران باید ، درصورت امکان، هرگونه ویژگی مستقل برای پژوهش را اندازه‌گیری و گزارش کنند. برای مثال اگر بررسی تأثیر سختی ذره بر پاسخ‌های سلولی در آزمایش دارای اهمیت است، باید سختی هر ذره اندازه‌گیری و گزارش شود (برای مثال با میکروسکوپ نیروی اتمی با پروب کلوئیدی).

راهنمای کلی. بعضی راهنماهای کلی برای قسمت‌های گزارش‌دهی مشخصه‌یابی مواد قابل اجراست. اول، تعاملات نانو-بیو معمولا در محیط مایع ارزیابی می‌شوند. بهتر است تا حد ممکن مشخصه‌یابی مواد در محیطی مربوط به مایع مورد استفاده در آزمایش نانو-بیو انجام شود. برای مثال، ذراتی که در آب حل و جزء جزء می‌شوند، ممکن است زمانیکه در معرض سرم قرار می‌گیرند متراکم شوند و بین دو محیط رفتار کاملا متفاوتی از خود نشان دهند. در بعضی موارد، "مایع مشخصه‌یابی" و "مایع آزمایش" می‌توانند یکسان باشند (مثلا محیط کشت). در دیگر موارد، محیطی که از مایع بیولوژیکی تقلید می‌کند ممکن است نیاز به آماده شدن داشته باشد (برای مثال، با تنظیم pH و غلظت نمک). جزئیات چگونگی آماده‌سازی این مایع و پارامترهای مربوط برای مشخصه‌یابی باید گزارش شود. دوم، ارائه‌ی جزئیات چگونگی ارزیابی پارامتر (یعنی روش، تجهیزات و پروتکل استفاده شده) ضروری است. سوم، تقریبا تمام پارامترهای مشخصه‌یابی مواد در یک طیف اتفاق میفتد، بنابراین ارائه‌ی توزیع مشخصه‌ی اندازه‌گیری شده، اطلاعات مفیدتری نسبت به ارائه‌ی مقدار متوسط به تنهایی در اختیار ما می‌گذارد. مطلوب است داده‌ی خام اندازه‌گیری شده ارائه شود. چهارم، مشخصه‌یابی یک ویژگی با استفاده از دو یا چند روش مستقل بسیار ارزشمندتر است. در آخر، با توجه به تغییرات اجتناب ناپذیر بین نمونه‌های آماده شده، باید به‌طور واضح مشخص شود آیا واریانس مشخصه‌یابی از طریق چند اندازه‌گیری مستقل بر یک نمونه به‌دست آمده یا اینکه چند نمونه به‌این منظور آماده شده است. برای بعضی پارامترها، ممکن چند مرحله تخمین لازم باشد، و در چنین مواردی، روش تخمین باید ذکر شود.

 

مشخصه‌یابی بیولوژیکی
مطالعات کشت سلول، پایه‌ی پژوهش‌های نانو-بیو است. این مطالعات نتایجی درباره‌ی مواد جدید و داده‌هایی مربوط به توجیه اخلاقی و مالی مطالعات درون‌تن که نیاز به منبع دارند، ارائه می‌کنند. ما مایلیم توجه‌تان را به دو مفهوم بیولوژیکی که در پژوهش‌های نانو-بیو به ظاهر کم اهمیت بودند جلب کنیم. اول، میزان تغییرپذیری فوق‌العاده‌ و ذاتی در بیولوژی است. پژوهشگران می‌بایست مشخص کنند که مشاهدات گزارش شده بیشتر ناشی از تعاملات نانو-بیوئی است که به واسطه‌ی ویژگی‌های مهم مواد مورد آزمایش اتفاق افتاده یا تغییرپذیری معمول بیولوژیکی. دوم، اختلاف میان دوز اعمال شده (مقداری از نانومواد که به سیستم اضافه شده) و دوزی که به مرحله‌ی اثرگذاری می‌رسد (در کشت، "دوز سلولی"). هرچند، این امر معمولا در آزمایش‌های برون‌تنی نادیده گرفته می‌شود اما این اختلاف طی مطالعات درون‌تنی به‌طور آشکار مشخص می‌شود (برای مثال با اندازه‌گیری توزیع در سطح ارگان). با توجه به تنوع زیاد ویژگی‌های فیزیکوشیمیایی نانومواد، تفاوت میان دوز اعمال شده و دوز سلولی، در مقایسه با سیستم‌های مختلف، تا چند برابر تغییر می‌کند. این مشکل مختص مواد در مقیاس نانو و میکرو است: مولکول‌های کوچک به اندازه‌ی کافی پراکنده می‌شوند تا به‌خوبی در محلول حل شده بمانند؛ درحالیکه، مواد بالک بی‌حرکتند و به سرعت ته‌نشین می‌شوند. در کشت، به‌منظور تمایز میان دوز اعمال شده و دوز سلولی، ارائه‌ی اطلاعات کافی حائز اهمیت است. در غیر این‌صورت، مقایسه‌ و یکپارچه کردن نتایج مطالعات مختلف بسیار دشوار می‌شود.

جزئیات کاشت سلول. تعداد سلول‌های حاضر درطول آزمایش‌های مبتنی بر کشت، پارامتر مهمی برای تعیین دوز سلولی است. بنابراین، تعداد سلول‌های کاشته شده به‌علاوه‌ی درصد میزان پوشش سطح [2] بستر کشت، در ابتدای آزمایش و در زمان بین کاشت و آزمایش باید برای هر آزمایش کشت سلول گزارش شود. برای آزمایش‌هایی که شامل چند نوع سلول هستند (برای مثال، هم‌کشت[3]، توده‌ی شبه‌کره‌ی سلولی‌) ، تعداد سلول‌های غیرهدف (برای مثال سلول‌های سالم) و تعداد سلول‌های هدف (برای مثال سلول‌های بیمار) باید گزارش شود. هرچند، مطلوب است تعداد هر نوع سلول حاضر گزارش شود. به‌علاوه، شرایط آنکوباتور، شامل دما، رطوبت و درصد کربن‌دی‌اکسید، نیز باید گزارش شود. در آخر، اگر تکرار آزمایش به‌صورت موازی یا طی آزمایش‌های مستقل قرارگیری در آنکوباتور انجام شده، نتایج باید با جزئیات ارائه شود.

مشخصه‌یابی سلول (در کشت). دو چالش اصلی برای آزمایش‌های کشت سلولی عبارتند از: انتخاب رده‌ی سلولی مناسب برای نشان دادن حوزه‌ی بیولوژی موردعلاقه و اطمینان از اینکه آنچه استفاده شده دقیقا همان رده‌ی سلولی موردنظر است. تایید رده‌ی سلولی امری حیاتی است و باید به‌طور منظم انجام شود، چه به‌وسیله‌ی متصدی مورد اعتماد و چه در آزمایشگاه شخصی. علاوه‌براین، چنانکه هردو پارامتر رفتار سلول را در کشت به‌طور اساسی تغییر دهند، می‌بایست شماره‌ی پاساژ سلولی و مدرکی که نشان دهد کاشت عاری از مایکوپلاسما است ارائه شود. اگر آزمایشی با رده‌ی سلولی "استاندارد" انجام شود (برای مثال برای هرکدام راهنمای [4]ATCC وجود داشته باشد) ، نام و رفرنس رده‌ی سلولی باید گزارش شود. برای سلول‌های اولیه، لازم است جزئیات شناخته‌شده‌ی دهنده، از جمله تعداد اهداکننده ها، گونه، سن و جنسیت، ارائه شود. در آخر، تأثیرات چرخه‌ی سلولی باید مورد توجه قرار گیرد، چراکه این تأثیرات می‌توانند به‌طور قابل ملاحظه‌ای بر پاسخ سلولی اثر بگذارند.

اثر سیگنال زمینه‌ بر سلول/بافت (در کشت). در آزمایشات کشت سلولی می‌بایست اثر سیگنال زمینه هر کدام از ابزارهای‌شناسایی و بررسی سلول در غیاب نانوذرات در محیط اندازه‌گیری و گزارش شود. این امر کنترل مهمی است که اغلب نادیده گرفته می‌شود و برای تحلیل کمی میان انواع مختلف ابزارهای‌شناسایی (برای مثال فلوسایتومتری، میکروسکوپی یا MRI) ضروری است.

مطالعات سمیت یا زنده‌مانی (در کشت). بسیاری از نانومواد به‌عنوان سیستم حامل برای مولکول‌های زیست‌فعال، داروها یا عوامل تشخیص طراحی می‌شوند. تایید اینکه مواد حامل، خود، باعث تغییر جدی در زنده‌مانی رده‌ی سلولی موردنظر نمی‌شوند نیز باید ارائه شود. سنجش سمیت موادی که به‌منظور القای مرگ سلول طراحی شدند نیز به همان اندازه مهم است. به‌علاوه، تاییدیه‌ای مبنی بر اینکه پروتکل مورد استفاده (برای مثال، قرار گرفتن در معرض نور، رنگ‌های استفاده شده) منشأ تغییرات زنده‌مانی نیست باید ارائه شود.

توجیه مدل بیولوژیکی. انتخاب مدل سلولی یا حیوانی عامل مهمی در آزمایش‌های بیولوژیکی است که اغلب مصالحه ظریفی میان ارتباط، هزینه، دسترسی و تجربیات آزمایشگاهی را نشان می‌دهد. پژوهشگران باید در نظر داشته باشند که مدل باید طوری انتخاب شود که سناریوی‌ بیولوژیکی را به‌منظور نشان دادن سوال تحقیق موردنظر صریحا ارائه کند نه اینکه توجه خود را معطوف تولید داده‌های جذاب کنند. با توجه به این موضوع، مطلوب است استدلالی در زمینه‌ی انتخاب مدل ارائه شود.

مشخصه‌یابی مایع بیولوژیکی. بیومولکول‌های چسبیده به نانوموادی که با مایع بیولوژیکی در تماس هستند، ویژگی‌های مهم ذره‌را به‌طور قابل توجهی تغییر می‌دهند. بنابراین، پژوهش‌های مهمی در زمینه‌ی تشکیل "پروتئین کرونا" اطراف ذرات، و چگونگی تأثیر این کرونا بر پاسخ‌های بیولوژیکی انجام شده است. برای بستر کشت، نوع و درصد سرم اضافه شده نیز، در صورت وجود، باید گزارش شود. اطلاعات بستر و سرم باید شامل جزئیات دسته‌بندی‌شده و به ترتیب، گونه‌ی منشاء و جزئیات موارد اضافه شده (برای مثال، آنتی‌بیوتیک‌ها) یا عوامل تثبیت‌کننده باشد. زمانی‌که تأثیرات مایع بیولوژیکی را بررسی می‌کنید، ضروری است مایع را تحت شرایط مشخصه‌یابی یکسان با نانومواد/مایع قرار دهید. برای مثال اگر نانوذره با سرم در شرایط آنکوباتور قرار گیرد، و غلظت نسبی پروتئین جذب شده به سطح ذره گزارش شود، غلظت نسبی پروتئین در سرم خالی نیز باید گزارش شود. متناوباً اگر مایعی مقدار مرجع ساختار پروتئین، حضور سلول و غیره را فراهم کند، این مرجع‌ها مشخص شوند. تعیین اینکه آیا تفاوت‌ در پاسخ نانومواد ناشی از ویژگی‌هایشان یا تنوع بیولوژیکی است، بسیار دشوار و غیرممکن است مگر اینکه مشخصه‌یابی مایعات بیولوژیکی انجام شود.

راهنمای [5]ARRIVE (درون‌تن). برای آزمایش‌های درون‌تنی، باید طبق راهنمای ARRIVE عمل شود. ARRIVE چک‌لیستی بیست عنوانی برای گزارش‌دهی آزمایش‌های درون‌تن است و شامل جزئیاتی درباره‌ی گونه‌ها، نژادها، نحوه نگهداری و تاییدیه اخلاقی است.

جزئیات پروتکل آزمایش
برای مشخصه‌یابی مواد و مشخصه‌یابی بیولوژیکی می‌بایست گزارشی دقیق و صحیح از جزئیات چگونگی اجرای آزمایش تهیه شود. این امر برای تکرارپذیری بسیار حایز اهمیت است، چراکه جزئیاتی که ممکن است بی‌اهمیت به نظر برسند، می‌توانند باعث تغییرات قابل ملاحظه‌ای در نتیجه شوند. قسمت‌های خاص در این بخش نیز می‌توانند برای مقایسه‌‌ با یافته‌های آتی و پیشرفت مدل‌های رایانه‌ای بسیار حیاتی باشند.

ابعاد کشت (در کشت). ابعاد کشت سلولی مورد استفاده، عامل تعیین کننده‌ی دوز موثر سلولی است. در صورت استفاده از ظرف کشت دوبعدی استاندارد، کافی است جزئیات نوع ظرف (برای مثال 24 چاهکه و تولیدکننده) و حجم محیط اضافه شده را گزارش کنید. برای سیستم‌های پیچیده‌تر (برای مثال، مدل‌های سه بعدی و شبه‌کره) ، تمام ابعاد (برای مثال شکل، ارتفاع، عرض، عمق) کشت باید ارائه شود. اگر جهتی غیراستاندارد (برای مثال سلول‌ها رو به ‌پایین در محلول محیط) یا شرایط سیال مورد استفاده قرار گیرد، جزئیات کامل چگونگی رسیدن به شرایط باید شرح داده شود.

دوز اعمال شده. مقدار ماده‌ی اضافه شده در طول آزمایش، جزء آشکاری است که باید با دقت گزارش شود. اما انتخاب واحد برای این پارامتر به صورت فراگیر و کلی امکانپذیر نیست. برای آزمایش‌های کاشت سلولی، جرم، حجم، تعداد ذره و مساحت سطح همگی انتخاب‌های معمول برای اندازه‌گیری "دوز نانو" است. ما پیشنهاد می‌کنیم اطلاعات مشخصه‌یابی کافی ارائه کنید تا پژوهشگران علاقه‌مند بتوانند تمام این چهار سنجش دوز را محاسبه کنند. ما جزئیات اطلاعات موردنیاز را در چک لیست ارائه می‌کنیم (اطلاعات تکمیلی). در مواردی که دوز به روش پیچیده‌ای اعمال می‌شود (برای مثال، آزمایش‌های ذره-سلول سیال) ، روش اعمال باید به وضوح بیان شود. برای مثال، در مورد قرار دادن در انکوباتور سیال، اگر دوز از یک مخزن باشد، پایدار نگهداری شود یا بازیافت شود، در هر صورت باید به همراه نرخ جریان گزارش شود. در مورد آزمایش درون‌تنی، جزئیات اعمال باید شامل وسیله‌ی اعمال، محل تزریق/اعمال، حجم و غلظت کلی اعمال شده، و جزئیات مربوط به تزریق چندباره (نقاط زمانی یا نرخ اعمال) باشد. به‌علاوه، روش استفاده شده برای نرمالیزه کردن دوز (برای مثال، وزن بدن) به همراه غلظت قبل و بعد از نرمالیزه کردن باید گزارش شود.

جزئیات تصویربرداری. درمورد آزمایش‌هایی که از تصویربرداری استفاده می‌شود، جزئیات چگونگی تصویربرداری باید شرح داده شود. در آزمایش‌های درون‌تن، جزئیات هرگونه آماده‌سازی (برای مثال، استفاده از فویل آلومینیومی برای محو نقطه‌ی تزریق) باید گزارش شود. به‌علاوه، جزئیات اعمال آن نیز (برای مثال غلظت، روش) باید ارائه شود. در کشت، هر فرآیند تصویربرداری که به‌صورت یکسان در کل تصویر انجام نشود (برای مثال، برای مشخص کردن نقاط یا ویژگی‌هایی خاص) باید توضح داده شود، جزئیات آستانه و مقیاس شدت تصویر نیز باید در گزارش ذکر شود.

دوز تحویلی (درون‌تن). مقدار ماده‌ای که به قسمت یا ارگان موردنظر می‌رسد بخش مهمی از اطلاعات است. در سیستم کشت، چندین گزینه برای سنجش دوز شامل درصد دوز تحویلی تزریق شده (%ID) و درصد دوز تحویلی تزریق شده به ازای هر گرم ارگان ( (%ID g–1مورد استفاده قرار می‌گیرد. به‌دلیل تنوع پژوهش‌های نانو-بیو، پیشنهاد می‌کنیم برای محاسبه‌ی رایج‌ترین سنجش دوز، اطلاعات کافی ارائه دهید. به‌ویژه پیشنهاد می‌کنیم دوز تحویلی به صورت درصد دوز تحویلی تزریق شده به ازای هر گرم از بافت (ID g–1%) گزارش شود. نرمالیزه کردن با این روش امکان مقایسه‌ی مستقیم داده‌های سیستم‌های مختلف بدن و حیوانات را افزایش می‌دهد. به‌علاوه، داده‌هایی در مورد وزن ارگان یا بافت مورد سنجش (و استفاده شده در نرمالیزه کردن) ، و اطلاعات جرم ماده‌ی تزریق شده باید ارائه شود تا دیگر پژوهشگران بتوانند باقی اندازه‌ها را محاسبه کنند (برای مثال ID, mg kg–1%). در مورد نانوحامل‌ها، در صورت امکان، میان تحویل حامل و تحویل محموله/دارو تمایز قائل شوید. در آخر، توجه به کینتیک دارویی مواد مورد بررسی، بخش مهمی از سنجش تأثیر نانوپزشکی است.

سیگنال سلول‌ها با نانومواد (در کشت). در کشت، تماس ذره-سلول معمولا با استفاده از شدت سیگنال برچسب، درصد تماس سلولی، یا با تخمین ذرات در تماس با هر سلول ارزیابی می‌شود. درصد تماس سلولی یا درصد سلولی معیاری است که با فلوسایتومتری و با قابلیت تولید داده‌ی بالا مورد استفاده قرار می‌گیرد، و برای تمایز میان جمعیت هتروژن سلول‌ها (برای مثال، در مطالعات بیولوژی سلولی و ایمونولوژی سلولی) بسیار کارآمد است. اما درصد تماس سلولی ممکن است برای تفسیر مقایسه‌ای نتایج در مطالعات نانو-بیو معیاری غیر قابل اطمینان باشد. این امر وقتی سیگنالی که از ذره ساطع شده، کمتر از فلوئورسانس خودکار سلول باشد، یا زمانیکه ذرات با سطوح فلوئورسانس مختلف مقایسه می‌شوند صادق است. بنابراین اگر آزمایش کشت سلولی شامل تنها یک نوع سیگنال سلولی باشد، ما پیشنهاد می‌کنیم تعداد ذرات در تماس با هر سلول گزارش شود. برای مثال اگر فلوسایتومتری به‌منظور سنجش تماس سلول-ذره استفاده می‌شود، شدت فلوئورسانس میانگین کانالی که ذره در آن فلوئورسانس را ساطع می‌کند در قالب هیستوگرام یا توزیع مقادیر گزارش شود. پژوهشگران باید در نظر داشته باشند که تماس با درون‌بری متفاوت است، و تعدادی روش برای تمایز میان درون‌بری و تماس یا اتصال سطحی توسعه یافته‌اند.

جزئیات تحلیل داده. جزئیات تحلیل داده و آمار باید شرح داده شود. از آنجاییکه ارزش داده بدون برآورد عدم قطعیت پرسش برانگیز است، تعداد آزمایش‌های مستقل (n) ، و جزئیات چگونگی بیان عدم قطعیت (برای مثال، انحراف معیار، خطای استاندارد میانگین یا بازه‌ی اطمینان) باید گزارش شود. جزئیات داده‌های خارج از محدوده و تست‌های مهم، درصورت وجود، به همراه پارامترهای این روش‌ها باید برای داده‌ ارائه شود. برای داده‌هایی که از طریق روش‌های رگرسیون غیرخطی نسبتا پیچیده به دست می‌آیند (برای مثال، تطبیق داده‌های پراکنده با ساختار) ، روش باید مفصلا توضیح داده شود، و کد استفاده شده برای آنالیز نیز باید در دسترس قرار گیرد، برای مثال با استفاده از ابزار‌هایی که دسترسی آزاد دارند این امر میسر است.

راهنمای کلی. ما پیشنهاد می‌کنیم، در صورت امکان، داده‌های خام برای گزارش‌های منتشر شده‌ی‌ آزمایش‌های نانو-بیو، به‌صورت بخشی از ارائه‌ی مقاله یا در مخزن داده‌ی مورد اطمینان ارائه شود[6]. زمانیکه امکان ارائه‌ی داده‌ی خام نیست، توزیع پارامتر‌های اندازه‌گیری شده بسیار ارزشمندتر از مقدار میانگین است. علاوه‌براین ما پیشنهاد می‌کنیم پیش از کار درون‌تن، اجزای مشخصه‌یابی مواد و مشخصه‌یابی در کشت که در اینجا توضیح داده شده، نیز ارزیابی شود. برای مثال، تغییرات در اندازه‌ی هیدرودینامیک و رفتار کلوخه شدن در خون آزمایش درون‌تن را به‌خطر می‌اندازد.

 

مسیرها و چشم‌انداز آینده
ما برای مطالعاتی که تعاملات نانو-بیو را بررسی می‌کنند "استاندارد حداقل گزارش‌دهی" ارائه کردیم. اگرچه ما بر پیشنهاد استاندارد، یا توافق بر سر اینکه استانداردسازی امری مهم است تأکید می‌کنیم اما استانداردسازی برای بهبود این شاخه کافی نیست. هر استاندارد برای کارایی باید به‌طور گسترده به‌وسیله‌ی جامعه پذیرفته شود که بدون شک نیاز به بحث و زمان بیشتری دارد. علاوه‌براین سردبیران و مجله‌ها به‌عنوان "دروازه‌بانان استانداردسازی پژوهش" برای حرکت به سمت پذیرش راهنماها و همچنین اجرای استانداردهای مورد توافق جامعه به‌منظور افزایش خوش‌فکری، تکرارپذیری و سودمندی پژوهش‌های منتشر شده، نقش کلیدی ایفا می‌کنند. برای کمک به این امر، ما چک‌لیستی از استانداردهای MIRIBEL مطابق قوانین مجله‌های برتر برای علوم زیستی تهیه کردیم و استانداردهایی برای مجلاتی مانند Transparency and Openness Promotion Guidelines پیشنهاد دادیم.

افزایش آزمایش‌های نانو-بیو و نیاز به استانداردسازی، پیشرفت در دیگر شاخه‌ها را نشان می‌دهد. در بعضی موارد، استانداردهای آزمایشی و گزارش‌دهی در پیشرفت حوزه‌های پژوهشی کاملا جدید نقش مهمی ایفا کرده‌اند. برای مثال، بسیاری از رویکردهای مدل‌سازی در بیولوژی سیستم‌های مدرن، بدون استانداردسازی آزمایش‌های ژنومیک ممکن نبود. ما با توجه به فعل و انفعالات فرآیندهای پیچیده شیمیایی و بیولوژیکی، انتظار چنین الزامی را در مدل‌سازی رایانه‌ای و تحلیل پژوهش‌های نانو-بیو داریم. تعداد روزافزون پژوهش‌های محاسباتی نانو-بیو علاقه‌ به این حوزه را تایید می‌کند. بااین‌حال مشخصه‌یابی و استانداردسازی الزامات مهمی برای گسترش مدل‌سازی رایانه‌ای هستند.

در آخر، ما قصد داریم این استانداردها را به اسنادی پویا تبدیل کنیم که به‌صورت دوره‌ای به‌وسیله‌ی جامعه بازبینی و اصلاح می‌شوند. انتظار داریم چنین اصلاحاتی به سبب پیشرفت فناوری و رشد علم در زمینه‌ی نانو-بیو اتفاق بیفتد. از کسانیکه به توسعه‌ی استانداردها علاقه دارند مشتاقانه می‌خواهیم با ما تماس گرفته و به بحث ملحق شوند.

 

منبع:

Faria, Matthew et al. 2018. “Minimum Information Reporting in Bio–nano Experimental Literature.” Nature Nanotechnology 13 (9): 777–85.